بررسی سینتیک تشکیل هیدرات مخلوط گازی پالایشگاه گاز و گاز مایع 1300
صفحه 1-9
محسن جنانی، علی برسلانی، علیرضا عظیمی، مصطفی نریمانی، رسول رزمی
چکیده چکیده
موضوع تحقیق: یکی از مشکلات معمول در خطوط انتقال گاز طبیعی گرفتگی و ایجاد افت فشار در لولههای انتقال گاز به علت تشکیل هیدراتهای گازی است. هیدراتهای گازی، ترکیبات بلوری پایداری هستند که از تماس مولکولهای آب با برخی از مولکولهای گازی با اندازه مناسب و تحت شرایط ترمودینامیکی مناسب (دمای پایین و فشار بالا) تشکیل میشوند. این ترکیبات از دو دیدگاه ترمودینامیکی و سینتیکی مطالعه میشوند. با وجود مطالعات فراوانی که در بخش ترمودینامیکی هیدرات صورت گرفته، سینتیک هیدراتها نیازمند بررسیهای بیشتری است.
روش تحقیق: بدین منظور برای تعیین شرایط تعادلی هیدرات گاز طبیعی، 5 آزمایش مختلف با نمونه گاز طبیعی پالایشگاه گاز و گازمایع 1300 در محدوده دمایی 285/5، 281/5، 276/21 ، 275/59، 273/92 کلوین(K) و فشار 41/1 ،28/2، 18/84 ، 13/4 ، 11/5بار(bar) در راکتوری به روش حجم ثابت انجام شد.
نتایج اصلی: بر اساس دادههای آزمایشگاهی، ضریب انتقال جرم بهترتیب برابر 0/243، 0/159، 0/153، 0/094، 0/131 متر بر ثانیه و همچنین ضریب نفوذ مولکولی برابر
10-9×(4/516) , 10-9×(4/785 ), 10-9×( 1/175 ),10-9×( 847/ 2 ), 10-9× (1/147), مترمربع بر ثانیه بهدست آمد. این نتایج نشان میدهد که با افزایش دمای راکتور)فشار ثابت)، ضریب انتقال جرم کاهش و ضریب نفوذ مولکولی افزایش یافته است، همچنین با افزایش فشار(دما ثابت)، ضریب انتقال جرم افزایش و ضریب نفوذ مولکولی کاهش یافته است که این مقادیر با معادلات تجربی همخوانی دارد. تحلیل آماری نتایج نشان داد که عامل فشار راکتور اثر بیشتری نسبت به دما بر روی ضریب انتقال جرم دارد. همچنین با بررسی آماری مشاهده شد که دما عامل مؤثرتری بر ضریب نفوذ مولکولی (DAB) گاز طبیعی در آب است.
مروری بر عملکرد مواد فعال سطحی پلیمری در فرایند ازدیاد برداشت نفت
صفحه 10-25
ثنا شفیعی، محمد حسین شعبانی، آرزو جعفری، زهرا فخروئیان
چکیده موضوع تحقیق: پس از اجرای فرایندهای بازیافت اولیه و ثانویه در مخازن نفت، استفاده از روشهای ازدیاد برداشت (EOR) بهمنظور افزایش ضریب بازیافت اهمیت مییابد. یکی از مهمترین زیرشاخههای EOR، ازدیاد برداشت با استفاده از مواد شیمیایی (CEOR) است که شامل روشهای تثبیتشدهای مانند سیلابزنی با پلیمر، ترکیب پلیمر-مواد فعال سطحی، پلیمر- نانوذرات و سامانههای سهگانه پلیمر، مواد فعال سطحی و قلیا است. با وجود اثربخشی این روشها، چالشهایی نظیر هزینههای بالا، پیچیدگیهای فنی و زیستمحیطی، مانع استفاده گسترده آنها شده است. در این میان، مواد فعال سطحی پلیمری بهعنوان روشی نوین با قابلیت ترکیب همزمان دو سازوکار افزایش گرانروی و کاهش کشش بین سطحی (IFT)، توجه پژوهشگران را به خود جلب کردهاند.
روش تحقیق: در این مطالعه، با مروری تحلیلی بر پژوهشهای اخیر انجامشده در زمینه کاربرد مواد فعال سطحی پلیمری در فرایند ازدیاد برداشت نفت، عملکرد این ترکیبات از جنبههای مختلف مورد ارزیابی قرار گرفت. عواملی نظیر تغییرات گرانروی، کاهش کشش بین سطحی و اثرگذاری بر ترشوندگی سنگ مخزن بهعنوان سازوکارهای اصلی بررسی شدند. همچنین، چالشهای مربوط به سنتز این مواد، هزینههای مرتبط و پراکندگی دادههای میدانی موجود نیز در تحلیلها لحاظ شد.
نتایج اصلی: بررسیها نشان میدهد که مواد سطحی پلیمری در اکثر شرایط میتوانند ضریب بازیافت نفت را بهبود بخشند. بااینحال، محدودیتهایی از جمله فرایندهای پیچیده تولید، هزینههای بالا و نبود دادههای جامع و میدانی، کاربرد آنها را در مقیاس وسیع محدود کرده است. این مطالعه ضمن جمعبندی یافتههای پیشین، مسیرهایی برای تحقیقات آینده از جمله بهینهسازی فرمولبندی، کاهش هزینههای تولید و انجام آزمایشهای میدانی گستردهتر بهمنظور ارزیابی عملکرد واقعی این ترکیبات پیشنهاد میدهد.
