دوره 6، شماره 4 - ( 1401 )                   جلد 6 شماره 4 صفحات 0-0 | برگشت به فهرست نسخه ها

XML English Abstract Print


1- مجتمع دانشگاهی شیمی و مهندسی شیمی، دانشگاه صنعتی مالک اشتر، تهران، ایران
2- مجتمع دانشگاهی شیمی و مهندسی شیمی ، stavangar@mut.ac.ir
3- • مجتمع دانشگاهی شیمی و مهندسی شیمی، دانشگاه صنعتی مالک اشتر، تهران، ایران
چکیده:   (587 مشاهده)
نانو ذرات گوتیت خالص با موفقیت با روش اکسیداسیون محلول و با استفاده از پیش­ماده­های سولفات ­آهن(II) هفت­آبه(FeSO4.7H2O) و هیدروکسیدسدیم(NaOH) سنتز شد. در این پژوهش با طراحی آزمایش توسط نرم افزارMinitab ، با استفاده از روش فاکتوریل کامل، در دمای oC۴۰، تغییرات دو پارامتر، دبی هوای دمیده شده در محلول واکنش(Q) و نسبت درصد جرمی مواد اولیه(R) (درصد جرمی سولفات ­آهن(II) به درصد جرمی هیدروکسیدسدیم)، در دو سطح (Lit/min۳/۱۳و۲Q=) و (۳و۱R=)، مورد بررسی قرار گرفتند. تحلیل کیفی نتایج آزمایشات، توسط پراش اشعه ایکس(XRD سنتز فاز گوتیت (α-FeOOH) اکسی­هیدروکسیدآهن را مورد تایید قرار داد و نتایج طیف­سنجی پراکندگی انرژی پرتو ایکس(EDX)، نشان داد که گوتیت سنتز شده دارای درصد خلوص نقطه­ای بالای (٪۸/۹۹) می­باشد. نتایج میکروسکوپ الکترونی روبشی(FESEM) برای گوتیت، ساختار بلوری میله­ای شکل، با متوسط اندازه­ی مجموعه ­ذراتی بین ​​(nm۴۳-۲۳)، بسته به میزان R و Q را گزارش داد و با تحلیل نتایج پتانسیل اکسایش-کاهش (ORP)، مشاهده شد که زمان پایان واکنش تشکیل گوتیت بین s۶۳۵ الی s۲۲۱۰ می­باشد. تحلیل آماری نتایج، توسط نرم افزار Minitab، سبب بدست آمدن روابط همبستگی[1] ،بین دو پارامتر (Q و R) دو پاسخ (زمان پایان واکنش(t) و متوسط اندازه­ی مجموعه­ ذرات(d)) در دمای محلول واکنشoC۴۰، برای گوتیت گردید. با توجه به این روابط مشاهده شد در دمای محلول واکنش oC۴۰، با افزایش دبی هوا(Q) و کاهش نسبت درصد جرمی مواد اولیه(R)، زمان پایان واکنش و متوسط اندازه­ی مجموعه ­ذرات گوتیت، به طور کلی کاهش می­یابند و بالعکس. همچنین درصد تغییرات(R)، تاثیرات بیشتری نسبت به تغییرات (Q)، بر متوسط اندازه­ی مجموعه ­ذرات و زمان پایان واکنش، دارد.
 
[1] Correlation
متن کامل [PDF 2026 kb]   (277 دریافت)    
نوع مقاله: پژوهشی اصیل | موضوع مقاله: نانوکاتالیزور
دریافت: 1400/10/18 | پذیرش: 1402/2/30 | انتشار: 1402/6/18

بازنشر اطلاعات
Creative Commons License این مقاله تحت شرایط Creative Commons Attribution-NonCommercial 4.0 International License قابل بازنشر است.